กล่าวถึงช่วงยุคสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งในเรื่องเล่าถึงสองพี่น้อง โดยมีพี่ชายชื่อว่า เซตะ อายุ 14 ปี และ เซซึโกะ ผู้เป็นน้องสาวอายุ 4 ขวบ ทั้งสองกำลังขนเสบียงลงหลุมเพื่อรอจนกว่าสงครามสงบ
เซตะบอกให้แม่ของเขาไปที่หลุมหลบภัยก่อน เพราะแม่ของเขาเป็นโรคหัวใจ แต่ขณะนั้นเครื่องบินของทหารอเมริกาทิ้งระเบิดลงมา ทำให้เซตะและเซซึโกะพลัดหลงกับแม่ เซตะต้องพาน้องสาวไปหลบภัยอยู่หลังเนินถนนสูงเป็นกำแพงหินริมทะเล ภายหลังพวกเขาพบว่าบ้านของพวกเขาถูกไฟไหม้หมดทั้งหลัง และรอบๆ บริเวณนั้นถูกทำลายทั้งหมดเมื่อมีการทิ้งระเบิดครั้งที่รุนแรงกว่าที่ผ่านมา ทำให้แม่ของเซตะเสียชีวิตจากสงครามนี้
จากนั้นทั้งสองได้ถูกรับไปเลี้ยงโดยป้าของพวกเขา แต่ก็ไม่สามารถทนอยู่กับนิสัยของป้าได้ เพราะโดนเอารัดเอาเปรียบ อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้ทำงานเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง พวกเขาจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่เหมืองแร่เก่าๆ
เมื่อเวลาผ่านไปอาหารที่ประทังชีวิตก็เริ่มหมดลงเรื่อยๆ เซซึโกะเกิดภาวะขาดสารอาหารอย่างหนักจนเสียชีวิตลงในเวลาต่อมา เมื่อเซตะทราบว่าน้องสาวเสียชีวิตก็ตรงดิ่งไปหาน้องสาว จากนั้นก็กอดและอุ้มร่างไร้วิญญาณของเซซึโกะเพื่อนำไปเผาบนกองไฟ ท้ายที่สุดก็เสียชีวิตตามน้องสาวไปในเวลาต่อมา ด้วยภาวะขาดสารอาหารเช่นเดียวกันกับน้องสาว
อะคิยูกิ โนซากะ ได้เขียนเปรียบเทียบชีวิตของเด็กๆ ในช่วงสงครามกับหิ่งห้อย เพราะหิ่งห้อยเป็นสัตว์ที่ตายง่าย เมื่อไรที่หิ่งห้อยตาย แสงสว่างก็ได้ดับลง เสมือนความหวังของเด็กๆ ได้ดับลงไปเช่นกัน